موسسه انتشارات بین المللی چتر اندیشه مجله دستاوردهای نوین در مطالعات علوم انسانی 2588-6967 2 15 Types of fictional elements of the Weiss and Ramin Poems by Fakhredin Asad Gorgani گونه هایی از عناصر داستانی منظومه ویس و رامین اثر فخرالدین اسعد گرگانی 0 0 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA سعدالله کبری علی Abstract The purpose of the narrators of the story of the Vise and Ramin five tenth century poems by Fakhr al-Din Gorghani, which is the relic of the Parthiyan period, is alongside the poet\\\\\\\'s words with words such as Khish kari, Shaman, Gusan and Khaniyagar, each of which shares in the charm of the soul-loving collection The story tells: Gosan and Khaniagar, the same romantic atmosphere and narrative of the ancient love make the story of the ruler, which is no longer the role of the actors. The most frequent part of the influential story is the human being\\\\\\\'s shaman in his knowledge, which leads to the unquestionable justice and sacrifice of the world and the world. Chanting is the tune of letters, debates, blame each other, insulting and bitterness over one another, asking and answering, encouraging, admonishing and admiring each other, because the herd and complaint, which is the axis of realistic events. Succession in liberation, rumor and generosity, along with happiness, goodness, happiness, prosperity, belief in righteousness and inner and outer struggle of man, the removal of dark clouds of the age of Shah\\\\\\\'s ruler rule, and the power of Ramin\\\\\\\'s sitting and the coming of a quiet life The Iranian people are valuable pieces of the story.Key word: Mobed, Shahroo, Weiss, Ramin, Khoshkhakari هدف شناساندن اشخاص داستانی منظومه ویس و رامین متعلق به قرن پنجم به قلم فخرالدین گرگانی که یادگار روزگار اشکانیان است در کنار کلام شاعر به واژه هایی چون خویشکاری، شمن، گوسان و خنیاگر هم اشاره دارد که هر یک سهمی در جذابیت و موسیقی روح نواز مجموعه داستان دارند؛ گوسان و خنیاگر، همان حال و هوای عاشقانه و وصال روایی عشق کهن را بر فضای داستان حاکم می سازند، که دیگر نقش آفرینان. پر بسامدترین قسمت اثرگذار داستان، شمن بودن آدمی در دانایی اوست که به عدالت و ایثار و فرمانروایی بلامنازع تقدیر جهان و آبادی جهان سرک می کشد. سرودگویی یعنی لحن نامه ها، مناظره، سرزنش یکدیگر، دشنام و اوقات تلخی یکی بر دیگری، پرسش و پاسخ، تشویق و تحریک، پند و اندرز است و هم تحسین یکدیگر، چون گله و شکایت که محور وقایع واقع گرایانه است. خویشکاری در آزادگی، سخنوری و بخشندگی، در کنار شادی، نیکنامی، خوشبختی، رفاه، اعتقاد به قضا و قدر و نبرد درونی و برونی بشر، کنار رفتن ابرهای تیره دوران کهولت فرمانروایی شاه موبد و بر اریکه قدرت نشستن رامین و فرارسیدن دوران زندگی آرام مردمان ایران، نکات ارزشمند داستان است. /downloadfilepdf/1121445