<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<ArticleSet>
  <Article>
    <Journal>
      <PublisherName>موسسه انتشارات بین المللی چتر اندیشه</PublisherName>
      <JournalTitle>مجله دستاوردهای نوین در مطالعات علوم انسانی</JournalTitle>
      <Issn>2588-6967</Issn>
      <Volume>8</Volume>
      <Issue>94</Issue>
      <PubDate PubStatus="epublish">
        <Year>2026</Year>
        <Month>01</Month>
        <Day>25</Day>
      </PubDate>
    </Journal>

    <ArticleTitle></ArticleTitle>
    <VernacularTitle>مدیریت تعارضات ناشی از برنامه ریزی و مدیریت شهری با تأکید بر الگوهای مشارکت مردمی (ارتباطات اجتماعی)</VernacularTitle>
    <FirstPage>91</FirstPage>
    <LastPage>100</LastPage>
    <ELocationID EIdType="doi">10.22051/jera.2021.31891.2698</ELocationID>
    <Language>FA</Language>

    <AuthorList>
      <Author>
        <FirstName>مریم</FirstName>
                <Affiliation>کارشناسی ارشد مدیریت و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد واحد زاهدان، ایران</Affiliation>
      </Author>
    </AuthorList>

    <PublicationType></PublicationType>

    <History>
      <PubDate PubStatus="received">
        <Year>2025</Year>
        <Month>10</Month>
        <Day>26</Day>
      </PubDate>
    </History>

    <Abstract></Abstract>
    <OtherAbstract Language="FA">تعارضات در فرآیندهای برنامه‌ریزی و مدیریت شهری به‌عنوان یکی از چالش‌های بنیادین حکمرانی شهری، در نتیجه تداخل منافع، تفاوت در ادراک ذی‌نفعان، نابرابری‌های اجتماعی و ضعف در سازوکارهای ارتباطی و مشارکتی شکل می‌گیرند. هدف این مقاله، ارائه یک مرور جامع و تحلیلی از ادبیات نظری و تجربی مرتبط با مدیریت تعارضات شهری با تأکید بر نقش الگوهای مشارکت مردمی و ارتباطات اجتماعی است. رویکرد پژوهش از نوع مرور نظام‌مند و تحلیلی بوده و با بررسی مطالعات داخلی و خارجی در بازه زمانی دو دهه اخیر، تلاش شده است چارچوب‌های مفهومی، رویکردهای مدیریتی، و الگوهای مشارکتی مؤثر در کاهش و مدیریت تعارضات شهری شناسایی و مقایسه شوند. یافته‌ها نشان می‌دهد که گذار از الگوهای متمرکز و بالا به پایین به سمت رویکردهای مشارکتی، تعاملی و شبکه‌محور، نقش قابل توجهی در کاهش تعارضات و افزایش مشروعیت تصمیمات شهری دارد. نظریه‌هایی مانند برنامه‌ریزی ارتباطی (هیلی، ۱۹۹۷)، کنش ارتباطی (هابرماس، ۱۹۸۴) و حکمرانی مشارکتی (انسل و گش، ۲۰۰۸) به‌عنوان مبانی نظری کلیدی در این حوزه مطرح هستند. همچنین شواهد تجربی بیانگر آن است که کیفیت ارتباطات اجتماعی، شفافیت اطلاعات، اعتماد عمومی و ظرفیت نهادی، از عوامل تعیین‌کننده در موفقیت فرآیندهای مدیریت تعارض به شمار می‌روند. در مقابل، چالش‌هایی نظیر نابرابری در دسترسی به مشارکت، نمایندگی ناقص گروه‌های حاشیه‌ای، و ضعف در نهادینه‌سازی مشارکت، همچنان پابرجاست. در نهایت، این مقاله با شناسایی خلأهای پژوهشی، بر ضرورت توسعه مدل‌های بومی مبتنی بر زمینه‌های اجتماعی&amp;ndash;فرهنگی و تقویت زیرساخت‌های ارتباطی برای مدیریت مؤثر تعارضات شهری تأکید می‌کند.</OtherAbstract>

    <ObjectList>
    </ObjectList>

    <ArchiveCopySource DocType="pdf">/downloadfilepdf/32721</ArchiveCopySource>
  </Article>
</ArticleSet>
