در محیط‌های پویا و بحران‌خیز آموزشی، شناسایی ویژگی‌های شخصیتی مدیران که منجر به اتخاذ تصمیمات کارآمد می‌شود، امری حیاتی است. هدف از این مطالعه مروری، تحلیل جامع ادبیات پژوهشی پیرامون نقش ابزارهای روان‌سنجی در ارزشیابی شخصیت مدیران آموزشی و تبیین کارکرد آن در بهبود فرآیند مدیریت بحران است. در این پژوهش با بررسی منابع علمی منتشر شده بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶، رویکردهای نظری حاکم بر شخصیت‌شناسی سازمانی و الگوهای مدیریت بحران مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان می‌دهد که استفاده از ابزارهایی نظیر مدل پنج‌عاملی شخصیت (NEO) و شاخص نوع‌شناسی مایرز-بریگز (MBTI) در کنار آزمون‌های هوش هیجانی، همبستگی معناداری با توانمندی مدیران در مهار استرس، تصمیم‌گیری در شرایط عدم قطعیت و هدایت تیم‌های آموزشی در بحران دارند. تحلیل یافته‌ها حاکی از آن است که اگرچه روان‌سنجی به عنوان ابزاری پیش‌بین عمل می‌کند، اما چالش‌هایی نظیر «سوگیری اجتماعی» در پاسخ‌دهی و ضرورت انطباق این ابزارها با بافت فرهنگی محیط‌های آموزشی، همچنان از مسائل اصلی در این حوزه است. این مقاله بر لزوم یکپارچه‌سازی نتایج روان‌سنجی در سیستم‌های انتصاب و توسعه حرفه‌ای مدیران برای ارتقای تاب‌آوری سازمانی تأکید می‌ورزد.

مدیریت آموزشی روان‌سنجی شخصیت مدیریت بحران تصمیم‌گیری سازمانی تاب‌آوری ویژگی‌های شخصیتی توسعه حرفه‌ای مدیران.