از جمله مشکلات دانش آموزان در سنین نوجوانی، پایین بودن خودکارآمدی در آنها می باشد که تقویت آنها مستلزم ارائه مداخلات روانشناختی می باشد، لذا هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش خودتنظیمی هیجانی بر خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهرستان سرخس بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی و طرح تحقیق از نوع پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه مدرسه آفرینش شهرستان سرخس در سال تحصیلی 1403-1402 بودند. از میان جامعه آماری با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس و داوطلبانه و براساس نمره پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی (جینگز و مورگان، 1999) در پیش‌آزمون، 30 نفر که ملاک‌های ورود و خروج را دارا بودند نمونه آماری را تشکیل دادند. این 30 نفر به طور تصادفی در ۲ گروه 15 نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند که گروه آزمایش آموزش خودتنظیمی هیجانی را دریافت کردند و گروه کنترل در لیست انتظار قرار دارند. همچنین برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون كوواريانس و برای تسریع در نتایج حاصله از نرم افزار SPSS-22 استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش خودتنظیمی هیجانی به طور معناداری منجر به افزایش خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهرستان سرخس شد. در نتیجه می توان گفت آموزش خودتنظیمی هیجانی رویکرد مناسبی جهت افزایش خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهرستان سرخس می باشد.

آموزش خودتنظیمی هیجانی خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان