پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت‌های زندگی بر کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر در دانش‌آموزان پسر دوره‌های اول و دوم متوسطه انجام شده است. رفتارهای پرخطر شامل مصرف دخانیات، خشونت، و استفاده نابجا از فضای مجازی از جمله چالش‌های جدی نظام تعلیم و تربیت هستند. روش پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان پسر مدارس متوسطه شهر تهران بود که با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای، ۸۰ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه رفتارهای پرخطر نوجوانان (ایرانی) بود. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش مهارت‌های زندگی به طور معناداری منجر به کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر در گروه آزمایش شده است. این یافته‌ها ضرورت گنجاندن برنامه‌های مهارت‌محور در نظام آموزشی را تأیید می‌کند. دوره نوجوانی به عنوان مرحله‌ای پرمخاطره از حیات بشر، همواره با چالش‌های رفتاری و اجتماعی همراه است. این پژوهش با هدف واکاوی تأثیر آموزش مهارت‌های زندگی بر کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر و آسیب‌های اجتماعی در دانش‌آموزان پسر دوره اول و دوم متوسطه تدوین شده است. روش تحقیق نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل است. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان پسر مدارس شهر تهران بود که ۸۰ نفر به صورت خوشه‌ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه رفتارهای پرخطر نوجوانان (زاده‌محمدی، ۱۳۹۰) بود. نتایج نشان داد که آموزش مهارت‌های زندگی بر مؤلفه‌های خودکنترلی، مدیریت خشم و توانایی نه گفتن تأثیر معناداری داشته و موجب کاهش رفتارهای پرخطر (مانند سوءمصرف مواد، خشونت فیزیکی و رفتارهای پرخطر جنسی) شده است. این پژوهش پیشنهاد می‌کند که آموزش این مهارت‌ها به عنوان بخشی از برنامه درسی ملی در اولویت قرار گیرد.

مهارت‌های زندگی رفتارهای پرخطر آسیب‌های اجتماعی دوره متوسطه نوجوانی سلامت روان.