تولد و پرورش کودک استثنایی چالش های شناختی، هیجانی و اجتماعی فراوانی را بر سیستم خانواده تحمیل می کند که می تواند تعادل درون خانوادگی و کارکرد سازگارانه اعضای آن را به شدت تحت تأثیر قرار دهد. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین سازگاری روانی-اجتماعی و انسجام خانواده در خانواده های دارای کودک استثنایی بود. این پژوهش با رویکرد کمی و به روش توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه والدین کودکان استثنایی (با نیازهای ویژه ذهنی، جسمی و طیف اوتیسم) تحت پوشش مراکز آموزشی و توان بخشی شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها تعداد ۲۲۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه سازگاری روانی-اجتماعی (RAS) و مقیاس انسجام و انعطاف پذیری خانواده (FACES-IV) استفاده گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از روش های آمار توصیفی و آزمون های استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که بین سازگاری روانی-اجتماعی والدین و انسجام خانواده رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که مؤلفه های سازگاری روانی-اجتماعی توان پیش بینی تغییرات انسجام خانواده را در این گروه دارا هستند. بر اساس یافته های این پژوهش، ارتقای سطح سازگاری روانی-اجتماعی والدین از طریق مداخلات روان شناختی و خانواده درمانی نقش کلیدی در تقویت انسجام، همبستگی و کاهش تعارضات ساختاری در خانواده های دارای کودک استثنایی ایفا می کند.

سازگاری روانی اجتماعی انسجام خانواده خانواده درمانی کودکان استثنایی بهزیستی روان شناختی