در پژوهش حاضر باتوجه ویژه به نقش الگوئی ائمه، و متن نهج‌البلاغه به بررسی نقش الگوسازی والدین در تربیت اخلاقی و اجتماعی فرزندان از منظر نامه سی و یکم نهج‌البلاغه، با روش توصیفی تحلیلی و فیش برداری از کتب و مقالات، پرداخته شده است. منبع اصلی این پژوهش متن کامل نهج‌البلاغه (ترجمه فیض الاسلام) است و منابع دیگر مقالات و پژهش‌های روانی و اجتماعی _ اخلاقی می باشد. نتایج حاصل از این تحقیق نشان می‌ دهد تربیت اخلاقی و اجتماعی فرزندان از وظایف مهم و حیاتی والدین به شمار می‌رود و والدین به عنوان اولین اشخاصی که با کودک ارتباط دارند و اولین معلم وی هستند، برای رفتارهای اخلاقی و اجتماعی فرزندان خود الگوئی قوی هستند، لذا نصایح ارزشمند و عملکرد مناسب والدین مستقیما بر تربیت اخلاقی و اجتماعی کودک تاثیر می‌گذارد و الگوسازی والدین نه‌تنها در شکل‌گیری شخصیت اخلاقی کودک مؤثر است، بلکه زمینه‌ساز پرورش نسلی مسئول، متعهد و دارای تعاملات اجتماعی سالم می‌شود.

تربیت نهج‌البلاغه الگوسازی والدین تربیت اخلاقی تربیت اجتماعی